تحوت به قلم سهیلا عبدی
پارت پانزده :
***
با عصبانیت روی داشبورد کوبیدم و فریاد زدم:
- چه مرگته آخه تو دختره‌ی بی‌فکر؟ حتما باید جفتمون رو به کشتن بدی؟ رانندگی بلد نیستی برو گاری برون! تو رو چه به ماشین!
همانطور که با خودم غُر می‌زدم، سر و صورتم را چک کردم. خدا رو شکر نشکسته بود ظاهرا. به سمت ساحل برگشتم که دیدم شوکه شده بدون این که حرفی بزند به جلو خیره شده و اشک‌هایش روی گونه‌هایش قل می‌خورند. به محض این که صدایش ک
لطفا صبر کنید...
