تحوت به قلم سهیلا عبدی

پارت سوم :

ساره که از حرکت ناگهانی من گیج شده بود، در حالی که دستش را بلند می‌کرد تا شالش را روی سرش مرتب کند خشک شد:
- کجا؟ من تازه اومدم ها!... صبر کن ببینم حداقل صورتت چی شده؟... حاتم؟ اومدم بگم...
بدون توجه به حرف‌هایش با سرعت از در بیرون رفتم و صدایش پشت در چوبی بزرگ سالن محو شد.
با عجله پله‌های ورودی خانه را پایین می‌رفتم که ناگهان با دیدن شخصی قلبم به تپش افتاد! هر دو برای چند لحظه هنگ کرده بودیم. اول خودش به حرف آمد:
- تو؟! تو... این جا؟ چیکار داری مارموز دو به هم زن!
نگاهم روی عبای خلیجی که پوشیده بود چرخید.
با باز شدن در ورودی صدای ظریف ساره که تند تند از پله‌ها پایین می‌آمد در گوشم پیچید:
- وای! تو هنوز اینجایی تو رو خدا شروع نکن، بیا تو!
و بوسه‌ای روی گونه‌های ساحل که از عصبانیت سرخ شده بود نشاند. با حرص زیر لب زمزمه کردم:
- رودار!
انگار کمی بلند زمزمه کرده بودم چون ساحل درحالی که اخم کرده بود انگشتش را به سمت من گرفت و جیغ کشید:
- نفهمیدم چی گفتی ولی تو یکی حرف نزن که دلم ازت پُره.
انگشت‌های کشیده‌اش را که با حنا به زیبایی طرح داده بود را به سمت من گرفت و رو به ساره ادامه داد:
- این دیگه کیه. محافظ تازه است؟ چقدر به خاله راویه و آقا شاکر گفتم به همچین آدم‌هایی اینقدر رو ندین که روشون زیاد می‌شه.
هر چقدر ساره سعی می‌‌کرد حرفی بزند ساحل باز هم تند تند ادامه می‌داد. با چشم‌هایی از حدقه بیرون زده و دهانی باز نگاهم بین آن دو که ساره هنوز تلاش می‌کرد ساحل را ساکت کند می‌چرخید.
سرم را به سمت ساره چرخاندم و به ساحل اشاره کردم:
- این چرا اینجوریه؟ مشکل داره؟
ساحل با شنیدن حرفم یک دفعه ساکت شد اما دوباره جیغ زد:
- من؟ من مشکل دارم؟ خودت مشکل داری.
از حرف‌هایش خنده ام گرفته بود اما با ظاهری بی‌تفاوت به سمت در حرکت کردم یک دفعه با صدای فریاد ساره از جا پریدم و به سرعت سرم را به سمتشان برگرداندم:
- وای ساحل! بسه دیگه. یک دقیقه نفس بکش. چرا گیر دادی به حاتم؟ نیم ساعته داری پشت سر هم جیغ جیغ می‌‌کنی.
ساحل با حالتی حق به جانب جیغ زد:
- یادت رفته؟ یادت رفته چطوری آبروم رو توی جشن فارغ التحصیلی‌ات جلوی همه برد. همچین جلوی همه توی گوشم زد که تا یک هفته جاش می‌سوخت.
هر چقدر ساره سعی می‌‌کرد شاید بتواند دستش را روی دهان ساحل بگذارد تا ساکت شود موفق نمی‌شد.
از دیدن ساحل که بالا و پایین می‌پرید و تلاش می‌کرد خودش را از زیر دست ساره نجات بدهد و به حرف‌هایش که حالا نامفهوم بودند ادامه بدهد ناگهان به خنده افتادم! صدای قهقهه ام آنقدر بلند بود که هر دو شگفت زده سر جایشان خشک شدند.
بلاخره ساره به خودش آمد و در حالی که هنوز دستش روی دهان ساحل بود گفت:
- حاتم جان! من از طرف دختر خاله‌ام معذرت می‌خوام. اون قضیه هم همه‌اش تقصیر من و ساحل بود. الان هم اومده بود تا ازت معذرت خواهی کنه.
ساحل با زور دست ساره را از روی دهانش برداشت و جیغ زد:
- توی خواب ببینی من ازت معذرت بخوام!
ساره توپید:
- کافیه دیگه ساحل! بس کن تقصیر ما بود. یادت رفته؟ تو بودی که بدون اجازه گردنبند حاتم رو که به بهونه‌ی دیدنش ازش گرفته بودی توی حوض انداختی، یادته؟
با عصبانیت ادای ساحل را درآورد:
- "وای چقدر گردنبندتون قشنگه آقا حاتم، می‌شه ببینمش؟ " بعد هم که تردستی‌ات گل کرد و گردنبند رو بدون اجازه انداختی توی حوض عمارت. من احمق هم قبلا بهت گفته بودم اون گردنبند چقدر برای حاتم مهمه. پس دیگه دهنت رو ببند.
با چشم‌هایی متعجب به صورت قرمز ساره نگاه می‌کردم که دوباره رو به ساحل توپید:
- بعد هم که اگه طارق نبود حاتم که خودش رو انداخته بود توی حوض تا گردنبند رو در بیاره حتما خفه می‌شد. نگو توی مارمولک نمی‌دونستی حاتم شنا بلد نیست. چون همون روز قبلش توی راهرو دو تایی شنیدیم که حاتم به طارق گفت نمی‌یاد استخر چون شنا بلد نیست. حالا هم بیا بریم تو...حاتم جان ببخشید ما بهتره بریم تو.
ساحل باز جیغ زد:
- من ازت معذرت نمی‌خوام!
با صورتی بی‌تفاوت لبخند سردی به صورتش زدم:
- نیازی هم نیست خانوم کوچولو. بخشش از بزرگان است.
ساره بدون آن که اجازه بدهد ساحل دوباره جیغ بزند، دستش را به سمت خانه کشید و در حالی که هنوز با هم کَل کَل می‌زدند وارد خانه شدند.
سرم را با تاسف تکان دادم و به مسیر رفتنشان نگاه کردم. صدایشان کم کم محو می‌شد. بی‌‌اختیار نگاهم روی دست چپم که با دستکش پوشیده شده بود سر خورد. لکه‌های بزرگ ماه گرفتگی که نصف چپ بدنم را پوشانده بودند مثل نفرینی بود که زندگی ام را به هم ریخته بود. دستم از روی پیراهن روی گردنبند دور گردنم مشت شد. گردنبند را بیرون کشیدم نگاهم رو روی فلز دور ساعت گرداندم. به زنجیره‌ی گردش ماه که دور تا دور گردی ساعت حکاکی شده بود نگاه کردم و آهی از سینه بیرون دادم.