تبعید بی پناهی به قلم غزل محمدی
پارت صد و پنجاه و ششم :
فرزام شیشه‌ی ماشین را تا انتها پایین داد و فرامرز دیگر هیچ نگفت. چرت و پرت‌هایی که از سر عصبانیت گفته بود چه به حال و روز فرزام آورده بود که صدایش می‌لرزید؟
- ده سال از اون روز گذشت و دو هفته‌ی پیش به حرفت رسیدم، درست گفتی خوب من و شناخته بودی آدم نرسیدن من بودم، آدم دیر رسیدن من بودم و بازم دیر رسیدم بابا... خواستم درستش کنم؛ اما بازم دیر شده بود بابا! بازم من مقصرم؛ چون دیر رسیدم!
ط
لطفا صبر کنید...
