تبعید بی پناهی به قلم غزل محمدی
پارت صد و چهل و نهم :
دلش به طرز عجیبی زیر و رو شده بود. او از دیشب دیگر به دید همیشه به فرزام نگاه نمی‌کرد. او از دیشب و تقلایش برای نجات او، دست و پایش را گم کرده بود. فرزام بد نبود، فقط فرصتش پیش نیامده بود و شاید به او روی نشان دادن چهره‌ی واقعی‌اش را نداده بود.
- خیالم راحت نمیشه؛ اما بلاخره سر در میارم. بگذریم... شما برین خونه استراحت کنین، فرزام یک سر تا تولیدی برو فرنودم الان رفت، منم سعی میکنم سیمین
لطفا صبر کنید...
