تبعید بی پناهی به قلم غزل محمدی
پارت صد و چهل و پنجم :
با اخم نگاهش کرد تا کمی از رو برود؛ اما پایدار عقب رفت و همین طور که سوی اتاقش گام می‌نهاد، گفت:
- نیومدم اینجا، شروع کنی.
گوشی پگاه در جیبش ویبره رفت و او با بیرون آوردنش به نام مهشید چشم دوخت. از عصر چندمین بار بود که تماس می‌گرفت. گامی به عقب نهاد و تماس را وصل کرد.
- سلام پگاه جان، خوبی دخترم؟ به آقا بردیا چندبار زنگ زدم، جواب ندادن می‌خواستم بهت بگم می‌تونی بیای سحر و ببری؟ ی
لطفا صبر کنید...
