تبعید بی پناهی به قلم غزل محمدی
پارت صد و چهل و چهارم :
تلفن را رویش قطع کرد و بی‌توجه به سنگینی نگاه چند نفر، چندپله‌ی منتهی به خیابان را پایین رفت و همین‌طور هم دوباره شماره‌ی پایدار را گرفت؛ اما این‌بار هم با همان جمله‌ی قبل مواجه شد، پس با کوبیدن پایش بر زمین گفت:
- کجا غیب شدی پایدار!؟ کجا رفتی!
پایدار با فاصله‌ی زیادی از او، نگاهش خیره به شهر بود، جای دوری نبود، همان پاتوق همیشگی، جایی که شهر و آدم‌هایش اندازه‌ی مورچه بودند
لطفا صبر کنید...
