ناجوری به قلم مهدیه فیروزی

افسون

ممنونم ازت که قصه ی اهالی ناجوری رو با پایانی به وسعت عشق نوشتی و همه باید بدونن به قول مولانا از محبت خارها گل می شود صد در صد و آخرتم قصه ها موندن کنار همه و بس شاید که فردایی نباشد گلم 😚🥰💯

فاطمه ❤️

خدا قوت بهت میگم مهدیه جان یک رمان زیبا و شاهکار خلق کردی کاملاً متفاوت و زیبا 💜💜💜💜 لازمه بهت بگم به خاطر مزدک ازت دلخورم بچم خیلی گناه داشت یه پایان قشنگ براش میخواستم 😭💔 بازم ممنون امیدوارم موفق باشی 🌸🌸

هانیه

خیلی قشنگ بود مرسی عزیز دلم موفق ادامه بده

تیسراتیل

خسته نباشی مهدیه جان یه شاهکار جذاب با پایانی متفاوت خلق کردی که من از خوندن تک تک کلماتی که نوشتی لذت بردم امیدوارم پر قدرت ادامه بدی ولایق بهترینایی برات آرزوی موفقیت و حال خوب دارم ممنون این اثر زیبا رو رایگان در اختیار ما گذاشتی 💕🌱

دریا

مهدیه جان فقط میتونم ازت تشکر کنم به خاطر در اختیار گذاشتن چنین رمان شاهکاری که واقعا هم برای تک تک مون جاودان میمونه💙امیدوارم هر کجا که هستی در صحت و موفقیت و شادی باشی و هر لحظه در حال اوج گرفتن و موفقیت روز افزون♥️نام و قلمت همیشه مانا🫡

دریا

شخصیت های ناجوری هر کدوم یه درس هایی رو به من یاد داد که محاله فراموش کنم.جزو بهترین و قشنگ ترین رمان هایی بود که خوندم...در مورد رامیار،یه در کنار هم بودن و رسیدن غم بار شیرینی داشتند که من به شخصه نمیدونم باید ناراحت بلایی که به سر عشق شون اومد باشم یا خوشحال از آرامش یافتنشون از کنار و داشتن هم🥺

دریا

این نظر ممکن است داستان رمان را لو داده باشدنمایش نظر

واقعا دلم میخواد بدونم ایا روزی میرسه که رامدخت بتونه احساساتش رو دوباره به مهدیار پیدا کنه؟🥲

نیا

این نظر ممکن است داستان رمان را لو داده باشدنمایش نظر

میدونم شاید سوالم مسخره بنظر بیاد.میدونم این یک کتاب بود و غیرواقعی.ولی یه سوال ازت میپرسم.آیا هیچوقت رامی درمان میشه؟آیا هیچوقت دوباره خاطراتش حتی شده تا حدودی در ندی که نشه مجنون صداش کرد برمیگرده؟ دوباره میتونه جواب دخترم گفتم مهدیار رو با جانم کاپیتان بده؟

نیا

تقدیم به ته تغاری نویسنده ها ، مهدیه.💜 هیچوقت ناجوری رو فراموش نمیکنم.تا ابد به دریا که نگاه کنم مزدک رو همراه عشق آمیخته به جنونش میبینم.جنگل رو که نگاه کنم رازان جوان مرگ رو میبینم.چشمهای مشکی و عطر وانیل، رامدخت رام نشدنی، لجبازیاش ، مظلومیت و عشقش رو تو خاطرم زنده میکنه.

مهسا

تنها پایان غم انگیزی بود که ازش راضی بودم.ازت ممنونم که داغونمون نکردی😭من هنوز تلخیه پایان غم انگیز رمان های شاهکاری مثل با سقوط دست های ما روی دلم سنگینی می کنه تا مدت ها بابت حالم خوب نبود ازت ممنونم که این ظلم رو در حق خواننده هات نکردی

مهسا

و من الله توفیق.... خسته نباشی مهدیه جان،ممنون از لذتی که قلمت به ما داد،آرزوی بهترین ها،آرزوی موفیقت برای تو

فاطمه زهرا

یه خدا قوت و خسته نباشی عمیق به مهدیه ی عزیزم که طی این یک سال حتی یک بار هم بدقولق نکرد...و یه تشکر عمیق تر که زبانم عاجزه از گفتنش بخاطر خلق کردن همچین رمان قشنگی🫠

نیا

در عین زیبایی و متانت غمگین مینویسی مهدیه.غمش میره تو قلب آدم.غمش رو *** ی آدم سنگینی میکنه.میره تو گلو و آدم رو خفه میکنه

فاطمه زهرا

من دیگه اون قرار نیستایی که گفتم رو قرار نیست انجام بدم،ولی قراره وقتی اسم مهدیار میاد یه مرد عاشق رو به یاد بیارم،وقتی اسم مزدک میاد یاد کسی که زندگی کردنش از مرگش دردناک تر بود بیوفتم،اسم رامدخت که میاد یاد دختر مظلومی که هیچ گناهی نکرده بود بیوفتم،اسم هومن که بیاد یاد یه رفیق همه چی تموم بیوفتم

Nil

واقعا نوشتن کمه برای توصیف حسم. کاش کنارم بودی و میدیدی که چطور با بغض خوندم و با اشک تمومش کردم. گلوم درد میکنه از حسی که نمیدونم غمه یا خوشحالی! نمیدونم این وضعیتِ رامی پایان خوشش بود یا تلخش؟ فقط میدونم که من خیلی دلم برای همشون سوخت. برای رامی ، برای مهدیار ، برای مزدک ، برای رازان🥀خسته نباشی.