راز قلبم به قلم سارا بایمانی
پارت هفتاد و یک :
صاف ایستادم. باد، پیراهنم را به تنم می‌چسباند و موهایم را به بازی می‌گرفت. سینه‌ام از هجومِ خاطرات سنگین شده بود. تصویرِ رها، با آن چادرِ رنگی که در آغوش گرفته بود، با آن موهای بریده و آن صدای لرزان در پیامِ صوتی‌اش که می‌گفت «من می‌رم تا تو امن باشی»، مثلِ طنابی به دورِ گلویم پیچیده بود و راهِ نفسم را می‌بست. او خود را به دلِ طوفان زده بود تا من در ساحلِ امن بمانم. و من چه کرده بودم
لطفا صبر کنید...
پرنیان
0مرسی از نویسنده ی عزیز قلمتون مانا موضوع جذاب و جدید و خاصی بود 💓💓💓💓