راز قلبم به قلم سارا بایمانی
پارت شصت و پنجم :
گویی صدای من اصلاً به گوشش نرسیده بود. سکوتش عادی نبود؛ از جنس لجبازی یا قهر نبود، از جنس نبودن بود. او آنجا نشسته بود، اما روحش گویی فرسنگ‌ها از این اتاق، از این خانه و از این کالبد یخ‌زده فاصله گرفته بود.
کمی جلوتر رفتم. دستم را با احتیاط بالا آوردم و جلوی چشمان بی‌حالتش تکان دادم. هیچ انعکاسی در مردمک‌های گشاد و خیره‌اش دیده نمی‌شد. چشمانش روی نقطه‌ای نامعلوم در فضای خالیِ روبر
لطفا صبر کنید...
