راز قلبم به قلم سارا بایمانی
پارت شصت :
طول حیاط سنگفرششده را دویدم. شاخههای درختان مرکبات در تاریکی، مثل دستانی اسکلتوار به سمتم دراز شده بودند و سایههای هیولاوار روی زمین میانداختند. به در ورودی عمارت رسیدم. ساختمان ویلا در تاریکی مطلق فرو رفته بود؛ حتی یک چراغ کوچک هم روشن نبود. این غیرطبیعی بود. آنها تازه رسیده بودند، چطور ممکن بود در این تاریکی کامل باشند؟
چند بار با مشت روی در چوبی و سنگین عمارت کوبیدم
لطفا صبر کنید...
