شاه نشین تاریکی به قلم کیانا بهمن زاد و دیبا کاف

پارت سوم :

چشماش از شنیدن این حرف گرد شد و با وحشت به اطراف نگاهی انداخت.
به عظمت برج.
به معماری لوکسش و مهم تر از همه به من.
میدونست که این خونه زندانشه و منم زندانبانش.
رایان همونطور که سرش رو به گوشم نزدیک میکرد پچ زد.
- حالا نیازی نیست تا این حد بدبخت رو سکته بدی.
کمی عقب کشید و دستش رو روی کمر دخترک گذاشت.
کمی به سمت من هلش داد بعد با لحن معنی داری با صدای بلندتری ادامه داد.
- برو تو مطمئن باش که خوش میگذره… نترس… بهت سخت نمیگیره
- از طرف خودت بهش قول نده
- خیلی خب.
بعد خندید و مقابلم ایستاد.
- سر اون قضیه که بهم سپردی هم خیالت راحت… با اینکه جلسه امشبمون رو کنسل کردی اما شده رگمم وسط بذارم اطلاعاتی که میخواستی رو جمع میکنم
- مگه تا الان نکردی؟
- چرا ولی کارا باید بی نقص پیش بره بِرو چون رئیس گروه بی نقصه.
چشمکی زد و نگاهش به سمت دخترک کشیده شد اما نیازی نبود من بهش نگاه کنم.
حس کردم میخواد ازم فاصله بگیره و بعدش فرار کنه بنابراین بدون اینکه نگاه سردم رو از رایان بگیرم بازوش رو گرفتم و به خودم نزدیکترش کردم.
بعد بی تفاوت رو به رایان لب زدم.
- در اون که شکی نیست اما زودتر میخوام نتایج بهم اعلام بشه رایان
- چشم.
چشم ازم گرفت و مقابل دخترک ایستاد.
دستاش رو روی شونه اش گذاشت که باعث شد با چشمایی ترسیده و نگران بهش خیره بشه.
- مطمئن باش اینجا خیلی بهتر از اون جاییه که ازش اومدی پس انقدر نترس و رئیس رو عصبی نکن که برات بد میشه باشه؟
- نمیخوام.
صدای دخترک شکست و لرزید.
قطره اشکی از گوشه چشمش پایین چکید.
- من رو… از اینجا… ببر... اصلا برم گردون همونجا
- نمیشه... الان دیگه صاحب داری… با پاهای خودت باهاش برو بالا.
بدون توجه بهش ازش فاصله گرفت.
با من دست داد و بعد سوار ماشین شد و رفت.
دستم رو داخل جیب شلوارم فرو بردم و بدون گفتن یه کلمه بهش پشت کردم و به سمت لابی برج رفتم اما صدای قدم هاش رو پشت سرم نشنیدم.
به خاطر همین ایستادم و بدون اینکه به سمتش برگردم با لحن محکم منتها آرومی زمزمه کردم.
- اگه نمیخوای همینجا با خلقیاتم آشنا بشی زودتر راه بیافت.
صدای قدم های تندش پشت سرم نوید بخش شیرفهم شدنش بود بنابراین وارد لابی شدم و نگاه گذرایی به اطراف انداختم.
همه چیز آروم بود.
طبق همون چیزی که میخواستم.
سنگ های مرمر صیقلی و لوسترهای کریستالی خیره کننده و مبل های چرمی گرون قیمت همه و همه داد میزدن که اینجا باشکوه ترین جای ممکن میتونه باشه اما برای من این ها فقط دکور صحنه ای بود که قرار بود امشب نمایش اصلی در اون اجرا بشه.
هر قدم که به آسانسور شیشه ای نزدیک میشدیم نوای ترس که حالا دیگه حتی برای گوش های عادی هم قابل شنیدن بود به گوش میرسید.
بی تفاوت بودم و همچنان با قدم هایی که صدای انعکاسش داخل لابی پیچیده بود به سمت آسانسور حرکت کردم اما حس کردم که قدم های دخترک پشت سرم آهسته تر شده.
حتی لرزش خفیف تنش رو حس میکردم.
غریزه سال ها تجربه کاری بهم میفهموند که قصد داره آخرین تلاشش رو برای فرار انجام بده اما به چه قیمتی؟
یعنی من رو درست نمیشناخت؟
نمیدونست اگه سایه من روی کسی بیفته دیگه امونی براش نمیمونه؟
دستم رو به طرف دکمه آسانسور بردم و فشردم.
همون لحظه روش رو با سرعت ازم گرفت و خواست فرار کنه که با چند قدم خودم رو بهش رسوندم و محکم بازوش رو توی چنگ گرفتم.
اینبار بر خلاف دردی که توی صورتش دیدم بازوش رو محکم تر فشردم و با عصبانیت و ابروهای گره خورده بهش خیره شدم.
با دیدن چهره ام رنگش پرید و با ترس بیشتری بهم نگاه کرد.
- فکر کردی میتونی از من فرار کنی؟
پاهاش لرزید.
واقعا فکر میکرد میتونه از این کابوسی که به یکباره روی سرش آوار شده بود فرار کنه؟
محال بود.
نه تا زمانی که سایه این کابوس از طرف من گسترده شده بود.
- اینجا که لاس وگاس نیست… اینجا قلمرو منه… و تو… تو اینجا گم شدی و قرارم نیست پیدا بشی.
تازه یادم افتاد که توی لابی برج هستیم پس قدم رو راست تر کردم و در همون حین که بازوش رو محکم چنگ زده بودم چرخوندم و به سمت آسانسور بردمش.
خودمم پشت سرش قدم برداشتم و فشارم رو روی بازوش کمی کمتر کردم.
- همه چی تحت کنترل منه… بهتره اوضاع رو برای خودت سخت تر نکنی.
همون لحظه در آسانسور با صدایی آهسته باز شد.
فضای شیشه ای آسانسور انگار حفره ای بود که قرار بود من رو به دنیای اون و اون رو به دنیای من بکشونه.
بازوش رو رها کردم اما وارد آسانسور نشد.
با التماس به طرفم برگشت و سرش رو برای دیدنم بالا گرفت.
لب هاش لرزید و خواست حرفی بزنه که انگشتم رو به نشونه سکوت روی لب هاش گذاشتم.
- هیس.
انگشتم رو ازش فاصله دادم و با لحن محکمی ادامه دادم.
- هیچ صدایی ازت شنیده نشه… میفهمی… هیچ صدایی… حتی التماس… چون رو من یکی اثر نداره.
نگاهش بین من و فضای درون آسانسور مردد بود.
وحشت هنوز تو چشماش موج میزد اما اراده من مثل زنجیری نامرئی به سمت هدف مشخص شده میکشوندتش.
با اشاره کوتاه و نامحسوس ابروهام رو کمی بالا انداختم.
حرکتی که تمام معناش تو نگاه خیره دختر قابل درک بود.
- بدون کوچکترین مقاومتی برو داخل... حوصله ام داره سرمیره.
بهم پشت کرد.
کفش های پاشنه بلندش که به لبه آسانسور خورد لرزید.
دستش رو به لبه آسانسور گرفت و به سختی داخل شد.
پشت سرش منم داخل شدم و دکمه طبقه مدنظرم رو فشردم.
در بسته شد و آسانسور با سکوتی وهم آور بالا رفت.
با بالا رفتنش فضا براش تنگ تر و فشار حضور من ملموس تر شد که گوشه کابین مثل پرنده ای به دام افتاده تو خودش جمع شد.
تو چشماش فقط و فقط وحشت موج میزد اما برای من ذره ای اهمیت نداشت.
خیلی وقت بود که دیدن ترس و التماس آدم ها توی چشم ها یا رفتارشون برام پشیزی اهمیت نداشت.
نگاهم رو بهش دوختم.
نگاهی که انگار تمام وجودش رو میکاوید.
- اسمت چیه؟
کمی مکث کرد.
انگار به دنبال کلماتی بود که بتونه هول و هراسش رو پنهون کنه اما من انتظار جوابی مختصر داشتم.
- فقط اسمت رو بگو.
لحنم دیگه حتی کوچکترین ملایمتی نداشت.
چشماش رو برای لحظه ای بست و دوباره باز کرد.
آب دهنش رو به سختی قورت داد و زمزمه کرد.
- اریکا.
صداش به سختی شنیده شد.
اسمش رو به آرومی تکرار کردم و با این تکرار انگار که سندی رو مهر و موم کرده باشم پرسیدم.
- چند سالته؟
اینبار جوابش کمی سریع تر از قبل بود.
- بیست سال.
"بیست" رو دوباره تکرار کردم.
اینبار با صدایی کشیده تر انگار در حال ارزیابی چیزی هستم ادامه دادم.
- اونجا چیکار میکردی؟
این سوال کمی تردید رو توی صداش انداخت.
نگاهش به یه سمت دیگه چرخید و لبه های پالتوش رو کمی بیشتر بهم نزدیک کرد اما من منتظر جواب بودم.
جوابی که باید صادقانه میبود.
- طولانیه.
سری به نشونه تایید تکون دادم.
متاسفانه حوصله داستان های طولانی و همینطور حرف زدن های زیاد یه آدم به خصوص اگر دختر میبود رو نداشتم بنابراین کوتاه اومدم و توجهی بهش نکردم.
هنوز چشماش پر از وحشت بود.
انگار خوب فهمیده بود که هیچ چیز از نگاه تیزبین من پنهون نمیمونه اما جوابش همچنان در هاله ای از ابهام باقی موند.
نگاهش همه جای آسانسور رو زیر نظر گرفته بود.
با لحن سردی بدون اینکه به سمتش برگردم درحالیکه به ساعت مچی دور دستم نگاه مینداختم لب زدم:
- هیچ راه فراری نیست خودت رو خسته نکن.
نفسم با بوی ترس شیرین دخترک در هم آمیخته شد.
- هیچ راهی.