گیان یعنی جان به قلم فاطمه اصغری
پارت نود و هشتم :
آنقدر در حیاط می‌نشینم تا هوا روشن می‌شود. یک چشمم به در اورژانس است و چشم دیگرم به ورودی بیمارستان. انگار اگر به این در خیره بمانم، کسی مثل حسین از راه خواهد رسید. هر چه دستمال کاغذی در کیفم دارم، میان دستانم چلانده و ریز ریز می‌شود. نگرانم. میترسم اتفاقی برای بابا بیفتد. بی‌صدا گریه می‌کنم و هر چه ذکر بلدم زیر لب می‌خوانم. اما آرام نمی‌شوم که نمی‌شوم.
مامان را می‌بینم که از اور
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۸۳ روز پیش تقدیم شما شده است.
لطفا صبر کنید...
شادان
0خوشم میاد شیرین خیلی تعارفی نیست دلش هرچی بخواد همونه ..وحیدم عادت میکنه با مدلش