بانو دخت به قلم ساناز لرکی
پارت صد و چهل و چهارم :
سیاهیِ شب، مثلِ عفونتی که به جانِ عمارت افتاده باشد، قصدِ رفتن نداشت؛ اما دمِ صبح بود که بالاخره اولین رگه‌هایِ خاکستریِ سپیده، از لابه‌لایِ پنجره‌هایِ بلندِ سرسرا به درون خزید. شبِ طولانی و پر از خونِ خاندانِ قوام، داشت جایِ خود را به صبحی می‌داد که بویِ ویرانی می‌داد. من، رخساره، دخترِ روستا و عروسِ این خانه‌یِ نفرین‌شده، تمامِ شب را بیدار مانده بودم؛ تکیه داده به دیوارِ سر
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۷ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۸۲ روز پیش تقدیم شما شده است.
فاطمه
1ممنونم ساناز بانو
۶ ماه پیشباران
1بنازم به اقتدارت دختر، افرین همینجورمحکم باش
۶ ماه پیشماهرخ
0بسیار عالی ممنون از پارت های هدیه
۶ ماه پیشفاطمه زهرا
3امیدوارم نریمان به این هم توجه کنه که چکار کرد قمرالملوک..
۶ ماه پیشفاطمه زهرا
2واقعا نرگس سی سال اون تو بود،یه شبم قمرالملوک..
۶ ماه پیشپرنیا
3بدم ازین همه مصلحت اندیشی هومان میاد😒😒 ایول خوب جوابشو دادی
۶ ماه پیشپرنیا
0هومان این همه بچه ننه بودن رو اول داستان ازت انتظار نداشتم بزدل
۶ ماه پیشاکرم بانو
1کاش نریمان دیگه پشتشو خالی نکنه.... دختر قوی و تنهای من😭😭😭😭
۶ ماه پیشNegar
1رخساره عشقه. اخ فرداد، بابا این پسر چرا اینقدر بلا سرش میادد
۶ ماه پیشن س
1خیلی قشنگ یک دختر مقتدر نشان داد اجازه داد هومان خوب حرف هاش بزنه بعد کمکت را نمی خوام
۶ ماه پیشمینا
0والا پسره پزو با اون نننه ی عجوزشون
۶ ماه پیشPARNIA
0آخ که این هومان فقط رو مخ منه
۶ ماه پیشملیحه
0خیلی قشنگ بود.چقدر از هومان بدم میاد
۶ ماه پیشعلیرضا۲۸
0آهاااااا،اینه رخساره،آفررررررین
۶ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
Helia
0بسه هومان خفه شو ازت متنفرم مرتیکه