نفس هایم به قلم الهه محمدی
پارت نود و نهم :
فصل هشتم
دستش را زیر چانهاش زده بود و از پنجره به حیاطِ دود گرفته نگاه میکرد. زمین چنان خشک بود انگار هیچوقت رنگ آب به خودش ندیده است. مثل او که مهری مادری را هیچگاه نچشید.
آهی که کشید در صدای دبیر مخلوط شد:
-حواست نیستا بهمنش. این مباحث مهمه، کجایی؟
دستش را از زیر چانهاش کشید و صاف نشست. قبل از اینکه چیزی بگوید، یکی از بچهها گفت:
-پیش یه خانوم خوشگل که از خودش
لطفا صبر کنید...

م
1آره دقیقا مثل آرش هم باهوشه هم مهربون 🥺🙏🏻