گلاره به قلم نرگس شریف

پارت یک :

«فصل اول: وصیت‌نامه؛ نهایتِ آغاز»
برفی که بی‌امان می‌بارید، اجازه نمی‌داد جلویش را درست ببیند؛ البته شاید چشمانی که از اشک پر و خالی می‌شدند هم نمی‌خواستند او چیزی ببیند.
چراغ‌های باغ درندشت دانه‌به‌دانه درحال خاموش شدن بودند. انگشتانش درست مانند عنبیه‌هایش می‌لرزیدند. نفسش تکه‌تکه خارج می‌شد و انگار سرما قصد داشت منجمدش کند.
بدنش برای هر قدمی که بر می‌داشت به تکاپو می‌افتاد، انگار زانوانش نمی‌توانستند وزنش را تحمل کنند.
لباس‌هایش برای این آب و هوا زیادی نازک بودند. صدایی در سرش فریاد می‌کشید: «فقط چند قدم دیگه! فقط یکم دیگه!»
مدام به دروازه‌ی نقره‌فام پیش‌رویش نگاه می‌کرد تا به خودش تلقین کند دیگر چیزی نمانده بود! چند قدم دیگه مانده بود تا رهایی را در آغوش بکشد.
-‌ صبر کن!
او صبر نکرد، بجایش سعی کرد پاهای یخ‌زده‌اش را بیش‌تر تکان دهد. لعنت بر آن قرص‌ها، لعنت!
در همان حین که با عزمی راسخ همچنان سمت دروازه حرکت می‌کرد، پنجه‌های لرزانش را از نظر گذراند. این لرزش، فقط به دلیل سرما نبود؛ چیزهایی دیگر هم در این لرزش دخیل بودند! وقتی پنجه‌هایش می‌لرزیدند، یعنی تاریخ انقضایش رسیده بود، یعنی دیگر کارایی نداشت.
نفس مرتعشش را بیرون فرستاد و با چشمانی که کم‌کم کم‌سو می‌شدند، سمت خروجی و دروازه حرکت کرد.
-‌ تو می‌خوای به همه بگی!
باز هم توجه نکرد؛ ولی اگر جانی در تنش بود صدرصد بر سرش فریاد می‌کشید : «توی دیوونه چی داری که برای بقیه مهم باشه، پولت؟!»
حیف، حیف که انرژی نداشت این را بگوید. این‌جا خانه دیوانگان بود؛ یک مشت مریض دور یکدیگر جمع شده و با جدیت مزخرف می‌گفتند، مزخرف خورد این و آن می‌دادند، و مزخرف عمل می‌کردند! اصلاً هرچیزی درباره این مکان و آدم‌هایش مزخرف بود!
باز هم به آن میله‌های نقره‌ای پیش‌رویش چشم دوخت. یعنی میشد به آن‌ها برسد و بیرون بزند؟ میشد عاقبتش به آن گورستان جنگلی منتهی نشود؟ میشد بیرون برود و نگذارد بقیه به دردانه‌اش نحس بگویند؟ کاش میشد!
شانه‌اش به پشت کشیده شد. انقدر بی‌حس و بی‌جان بود که با همان روی زمین پهن شد. دیگر تمام پیکرش می‌لرزید، چیزی تا از حال رفتنش نمانده بود.
وقتی دستانی دور گلویش حلقه و چشمانی جلویش هویدا شدند، دیگر همان ذره امیدش را هم به خاک سپرد. آن چشم‌ها...
حینی که دلش به حال خودش می‌سوخت، حتی برای صاحب آن چشم‌ها هم افسوس خورد.
جنون را میشد در آن گوی‌های اشکی که از حدقه بیرون زده بودند، دید.
جلوی چشمانش سیاهی رفت. قبل از آنکه کامل در ظلمت غرق شود، دستش را بالا برد و روی گونه زن گذاشت. نگاه زن پر از ناباوری و ترس شد. اشکی تا روی گونه‌اش سر خورد و از همان‌جا چکید. اویی که داشت خفه می‌شد، از لای لب‌های خشکیده‌اس گفت:
-‌ شماها واقعاً... اندازه... یه مشت... احمق... بیچاره‌اید!
انگار این جمله ته جان دخترک و بود پس از آن، زیر دستانِ شخصی که همچنان با ناباوری گلوی دخترک را می‌فشرد، هوشیاری‌اش را از دست داد!
***
پارچه نمناک را روی گوشه‌ای از پلاک نام نقاش کشیدم که حس کردم رویش را خاک گرفته بود. درهمان حال جای ایرپادها را روی گوشم محکم‌تر کردم. وسواس گرفته بودم که کارم، در امروز خوب به نظر نرسد.
گالری شلوغ‌تر از هر روز دیگری در این هفته بود؛ این هفتین روزی بود که سه تابلویم را در اینجا به نمایش می‌گذاشتم و تازه امروز، شلوغ شده بود.
یکی از مراقب‌ها سمتم آمد و ضربه نامحصوصی به پهلویم زد. با حرص لب زد.
-‌ انقد ضایع نباش دیگه!
با هیجان از تابلویم فاصله گرفتم و به او نگاه کردم. با این‌که نامش را نمی‌دانستم آنقدر در این هفت روز مانند پروانه دور نقاشی‌هایم چرخیده بودم که نامم از زبان هیچ‌کدام از مراقب‌ها و راهنماهای سالن نمی‌افتاد. نگاه وسواسی دیگری به اثرم، که مورد علاقه‌ام بود انداختم که صدای اعتراضش دوباره به گوش رسید.