دلی که کرده هوایت به قلم ر.اکبری
پارت صد و هفتاد و چهارم :
فروغ مثل همیشه بغض وامانده را فروخورد و به انتهای باغ خیره شد، باد ملایمی که می‌وزید ریسه ها را تکان میداد. رقص نور روی درختان و تاریکی باغ انعکاسی زیبا داشت.
ــ صبح اول وقت هردوتا این‌جان گریه نداره دیونه.
پوران آه کشید و دست دراز کرد تا به فروغ تکیه دهد. فروغ دستش را گرفت و گفت:
ــ بیا بریم پیرزن که بالاخره یه دختر بیرون کردی.
پوران سر تکان داد:
ــ عمری باشه شماها رو هم بی
لطفا صبر کنید...
