روح جنگل به قلم فاطمه مهدیان
پارت هشتاد و چهارم :
صدای جیرجیرک‌ها، که تا لحظاتی پیش تنها موسیقی پس‌زمینه‌ی این کابوس بود، حالا گوش‌خراش‌تر از همیشه در گوشم می‌پیچید. هوا سنگین و دم‌کرده بود؛ بوی خاک خیس و برگ‌های پوسیده از زمین بالا می‌آمد و به گلویم زخم می‌زد. نفس کشیدن سخت شده بود، انگار خودِ طبیعت هم در این اعترافاتِ شوم شریک و همدست این تاریکی بود.
فریبا سرش را پایین انداخت. شانه‌هایش لرزید. چشمانش دیگر پیدا نبود، اما حس
لطفا صبر کنید...
سهیل۲۹
1لعنت بهشون..اینا دیگه چه سمی ان