به دنبال شارلو به قلم زهرا صالحی (تابان)
پارت صد و چهل و دوم :
مارکوس آخرین لقمه‌اش را با بی‌میلی فرو داد. مزه‌ی شور و سوختگی گوشت روی زبانش مانده بود؛ آشپز آن شب ظاهراً نه حوصله داشت و نه رحم. صاحب رستوران ؛ همان زن که پشت دخل ایستاده بود و زیر نور زرد شومینه‌ی کنار دیوار سایه‌ای خشمگین بر گونه‌هایش افتاده بود ، خودش برایش غذا را آورده بود، بی‌آن‌که کلامی بگوید. فقط بشقاب فلزی کهنه را روی میز انداخته بود و با نگاهی سرد دور شده بود. هنوز صدای کفش
لطفا صبر کنید...
فاطی
0تمام تنم مانند مهمانخانه سرد است.همه چیز اینجا عجیب است.و من باید از آنها جلوتر باشم