حکومت زنان به قلم مبینا ترابی
پارت صد و پانزده :
در سایه دیوار، جایی که نور کمجان چراغ هال بر اندامش میلغزید، خسرو چون مجسمهای تاریک ایستاده بود. آستینهای پیراهن سیاهش تا آرنج بالا زده شده بودند و انگشتان بلندش سیگار نیمهسوخته را در دست میچرخاندند، گویی وزنی نامرئی را جابهجا میکرد. دودِ سیگار، هالهای چرکین به دور صورتش میبافت، اما نگاهش همچنان تیز و نافذ بود.
با صدایی که خشدارتر از همیشه در هوا پیچید، پرسیدم:
مطالعهی این پارت حدودا ۶ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۹۱ روز پیش تقدیم شما شده است.

مبینا ترابی | نویسنده رمان
کاش آدما رو به اونجا نرسونن 💙ممنون بابت نظرت عزیزدلم
۶ ماه پیشعاطی
1موسیقی متن رو دوست داشتم
۶ ماه پیشعاطی
2مارال با خسرو تغییر میکنه هاله ی زندگی و مرگ بوی خون و نور قراره باهم آمیخته بشه...البته من این مدلی فکر میکنم...مارال یک روزی انتقام میگیره از همه هر کسی به شکل و مدل خودش💚
۶ ماه پیشنانا
2مارااال تو میتونی بزن نابود کن همشون رو
۶ ماه پیشمری
1من اگه جای مارال بودم محمد و اون خانواده عوضیشو از خونه پرت میکردم بیرون برن تو خیابون بخوابند
۶ ماه پیشمیخک
1سلام ممنون چقدر سختی ودردمیکشه لطفایکم زمان پارت بیشترکنید وفاصله پارت گذاری
۶ ماه پیش
لطفا صبر کنید...

مبینا
2برای منم عجیب بود که مارال چه طور این قدر مقاومت میکنه و حتی به خودکشی فکر هم نمیکنه. حرفای خسرو رو دوست داشتم، مخصوصا اون جا که میگفت: «آدمی که با مرگ نمیترسه رو، فقط با زندگی میشه ترسوند.»