تبعید بی پناهی به قلم غزل محمدی
پارت صد و سی و نهم :
عطا بازدمش را کلافه بیرون فرستاد و مریم لبش کش آمد و با یادآوری حرف‌های چندی قبل عارف گفت:
- ولی اون گفت باباش و راضی کرده! نمی‌دونم چجوری؛ ولی انگار باباش خبردار داشت... حتی گفت یک کاری کرده کارستون... دلم شور میزنه عطا! نکنه بلایی سر یکی آورده؟!
سرش سوی مریمی که مضطرب به جان ناخن‌های نامرتبش افتاده بود، برگشت. پایش محکم روی گاز فشرده شد و با فشردن فکش روی یکدیگر گفت:
- مگه دایی عز
لطفا صبر کنید...
