تبعید بی پناهی به قلم غزل محمدی
پارت صد و چهل :
سرش گیج رفت، چشمانش سیاه شد. فرامرز به سختی از جا برخاست و فرنود باری دیگر تیر خلاص را رها کرد.
- تو این خونه و تولیدی و شرکت‌ها ماهم سهم داریم؛ اما اگه می‌بینی داریم میریم فقط بخاطر اینه که بیشتر از کپنمون تحملت کردیم. مهدیه برو وسایلمون و جمع کن! میریم از اینجا.
همین جمله کافی بود تا فریبرز اختیار از دست دهد و تمام وسایل روی میزش را بر زمین بریزد، صدای شکسته شدن اجسام روی میز در گو
لطفا صبر کنید...
