پارت شصت و نهم :

چشم‌هایم هنوز بسته بود. سعی کردم نفس عمیقی بکشم؛ اما هوا انگار تا نیمۀ سینه‌ام بیشتر بالا نمی‌آمد. چیزی سنگین روی قلبم نشسته بود؛ چیزی شبیه حسِ جا ماندن... حس تنها ماندن... حسِ اینکه در این دنیا کسی نبود که واقعاً مال من باشد.
بی‌اختیار یاد سارا افتادم. سارا همیشه صبح‌ها زودتر از من بیدار می‌شد. صدای قوری چای از آشپزخانه می‌آمد و بعد بوی نان داغ خانه را پر می‌کرد. همیشه با موهای آشفت

مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۹ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۱۹۵ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
  • فخری

    0

    ممنون حنانه جون عالی بود خسته نباشی عزیزم قلم زیبات مانا❤️❤️❤️❤️❤️❤️

    ۶ ماه پیش
  • چمران

    2

    قلمتون پایدار میشه هرروز پارت بزارید خیلی وقت این رمان طول کشیده کمک کنیدزودتر به پایان برسیم.

    ۶ ماه پیش
  • افسون

    1

    آخ آخ زخمهای زبانی چنان بر دل و جان می نشیند که تا سالها در ذهن و روح میمونه خدایی نکرده شکسته شده قلبی و الی ریخته شده دوباره برگشتی نیست 🤕🤒مثل این میمونه که خودت برای خودت طناب دار اماده کنی اما صندلی رو حرفهای بی سرو ته از زیر پات میکشه طفلکی ها هردو گناه دارند چقدر تلخ مقصر واقعی نیستند که 😭

    ۶ ماه پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️