ویولت به قلم حمیده سادات منتظری
پارت هفتاد و چهارم :
دستش را روی اسم افسانه کشید که روی سنگ سیاه حک شده بود. زود بود که در این سن زیر خروارها خاک بخوابد. رزهای قرمز را پرپر کرد و روی سنگ قبرش را پوشاند. هنوز در باورش نمیگنجید که او دیگر نیست و برای دیدنش هربار مجبور است پا روی این سنگهای سرد بگذارد! سالی که از سر گذراند، ورای تاب و تحملش بود. در هر ثانیهاش جان داد تا حالا در سالگرد آرمیدنش در اینجا، بتواند پروندهاش را به سرانجام برساند.
لطفا صبر کنید...
