طالع دریا به قلم مرجان فریدی

پارت سوم :

با شصت تیغه بینیش رو لمس کرد و هم زمان در رو با کلید باز کرد و وارد خونه شد
زبونش رو، رو دندونای نیشش کشید و با دست خالیش پشت گردنش رو لمس کرد و عینک دودیش رو برداشت
چشم گردوند و با نگاه تیزش خونه رو با چشماش اسکن کرد و به سمت کاناپه رفت که در اتاق باز شد و مهیار درحالی که سرش تو گوشی بود از اتاق خارج شد و سرش رو که بلند کرد با دیدن فرد روبه روش جیغ دخترونه ای کشید و دستش رو گذاشت روی صورتش و گفت:
اومای گاد...میلاد!
میلاد ابرو بالا انداخت و گوشیش رو انداخت رو کاناپه و به سمت آشپزخونه رفت و هم زمان در یخچال رو باز کرد و نگاه ریز شده اش رو به درون یخچال دوخت
مهیار ترسیده دستی پشت گردنش کشید و گفت:
-چه زود اومدی...م...مامانت گفت تیمارستان بستری ای حالا حالا ها
در یخچال رو بست و مهیار آب دهنش رو قورت داد
دو سه ماه پیش چند نفر رو آورده و خونه رو مرتب کرده و مثل قبل شده بود...اما اگر میلاد میفهمید کسی تو خونش بوده...بیچاره میشد
دست به جیب از آشپزخونه خارج شد و سرش رو کج کرد و نگاه خالی و ترسناکش رو به مهیار دوخت
-اومدی گلا رو آب بدی؟
مهیار هول شده گفت:
-آ...آره دیگه داداش
میلاد لبخندی زد و خیلی آروم گفت:
پس تشکر کنم؟
مهیار نفس راحتی کشید و نیشش رو شل کرد
-نه داداش وظیفه اس
کت سیاهش رو، رو کاناپه انداخت و لپش رو کمی باد کرد و با چشمای ریز شده گفت:
-مهیار!
مهیار با لبخند گفت:
-جان
در حالی که دست تو جیب کتش می کرد و بسته سیگارش رو در می آورد گفت:
چرا نقاشی من سوراخ شده؟
مهیار بهت زده به میلاد زل زد و چشم گردوند و به دیوار پر از نقاشی زل زد
هیچ چیز نمیدید
میلاد نیشخندی زد و با خنده گفت:
احمق...
مهیار چشماش گرد شد و میلاد سیگارش رو با فندک شکل بمبش روشن کرد و هم زمان که کام می گرفت با نوک کفشای چرمش به گلدون روی میز اشاره کرد و دود رو از دهانش خارج کرد و گفت:
-با توجه به زاویه اون گلدون...یه نفر اون گلدون رو پرت کرده...
انگشت اشارش رو به سمت پارکت برد و گفت:
اون جا که خیلی کوچیک نسبت به جاهای دیگه انگار رنگ چوب پریده
مهیار بهت زده به پارکت زل زد اما نمیفهمید...چیزی نمیدید
تکیه اش و به پشتی کاناپه داد و لم داده گفت:
و تیکه شیشه پریده خورده به نقاشیم...نقاشیمم سوراخ شده
سیگارش رو تو جاسیگاری کنارش خالی کرد و هم زمان بشکنی با دو انگشت سبابه و شصتش زد و با لبخند گفت:
-و حدس بزن چیشده! نقاشی ای که سه ماه طول کشید تمومش کنم...پاره شده
مهیار آب دهانش رو قورت داد!
لبخند عمیقی زد و گفت:
-ایرادی نداره...پیش می
یهو چشماش رو گرد کرد و متعجب گفت:
آه داشت یادم میرفت...مهیار...اون گلدون که شکسته و جاش یه چیز شبیهش گذاشتی!
اون گلدون فیکه...ولی اونی که شکست رو من از مزایده تو روم خریده بودم
مهیار دیگه نفسش بالا نمی اومد
میلاد چشماش رو به حالت طبیعی برگردوند و گفت:
حالا بگو وقتی قرار بود گلای خونم رو آب بدی...چه طور کارت به شکستن گلدونم کشید؟
مهیار ترسیده با چشمان گرد مدام به همه لعنت میفرستاد
چ...چیزه...ف...فریاد...داداشم...یعنی پسر عموت،اون عاشق یه دختری شده بود...فرهاد و فرهان...داداشای دیگم و پسرعموهات...یه مشکلی با اون دختره داشتن...فکر می کردن بابای دختره باعث مرگ باباشون شده...ولی بعد فهمیدن اشتباه شده... ما ام مجبور شدیم
ا..ا...این جا دختره رو قایمش کنیم
این دختره ام تو عصبانیت با فریاد دعوا کرده زده گلدونت رو شکسته
میلاد بلند خندید و گردنش رو به لبه پشتی کاناپه تکیه داد و سرش از کاناپه آویزون شده و بلند میخندید
مهیار لبخند ترسیده ای زد و زیر لب گفت:
-چ...چرا میخندی؟
خنده اش تو کسری از ثانیه قطع شد و سرش رو جدا کرد و آرام و ترسناک گفت:
-چون قانع نشدم
هم زمان بلند شد و مهیار جیغی زد و گفت:
-گ...وه خوردم
میلاد درحالی که بخ سمتش قدم برمیداشت گفت:
صادق بودنت با خودت رو دوست دارم