آلفای من به قلم شادی سالاری
پارت چهل و یک :
از زبان ساروس
موهاش رو از روی صورتش زدم کنار و بردم پشت گوشش، امیدوار بودم این کار باعث بشه برگرده به حالت عادی. وقتی بالاخره بهم نگاه کرد، دیدم رنگ چشماش کم‌کم داره از اون حالتِ گرگی برمی‌گرده به همون آبیِ معصومِ خودش.
«چی... چطور...؟» کل چیزی بود که تونست بگه. همون‌طور که با یه خجالتِ ریز از روی من بلند می‌شد و می‌نشست، تازه فهمید توی چه وضعیتی بودیم.
توضیح دادم: «گرگت
لطفا صبر کنید...
