آلفای من به قلم شادی سالاری
پارت چهل و دوم :
با اطمینان بهش گفتم: «خیلی معذرت می‌خوام جفتِ کوچولوی من، اگه نمی‌خوای اصلاً لازم نیست بهم بگی.» چهار دست و پا رفتم سمتش و بغلش کردم؛ دلم می‌خواست یه جوری آرومش کنم. پسَم نزد، که یعنی زیاد از حد پا توی کفشش نکرده بودم.
سرش رو تکون داد و خودش رو توی سینه‌ام قایم کرد. تنها کاری که از دستم برمی‌آمد این بود که محکم‌تر بغلش کنم و بالای سرش رو ببوسم. همون لحظه از خودم متنفر شدم که با ی
لطفا صبر کنید...
مارال
0خیلی رمان قشنگی هست خسته نباشی نویسنده جان