پارت شصت و پنجم :
قدم‌زنان رفت سمت دیوار سیمانی که پشتش زمین‌های باتلاقی آوالان شروع می‌شد. باد بوی تند و غیرعادی‌ای می‌آورد؛ نه بوی باروت، نه بوی خاک باران‌خورده. بویی تیز، مثل فلز داغ‌شده. انگار از درون زمین بیرون می‌آمد. زیر لب گفت:
- این بو دو ماهه هست. چرا کسی پیگیرش نیست؟
باد از میان دالان بتنی عبور می‌کرد و صدایش مثل صدایِ سوتی بود که انگار خبرِ نزدیک‌شدنِ خطری ناپیدا را می‌داد. مهرافر
لطفا صبر کنید...
فاطی
0باد ناله های آدمها رو باخود میبرد به دور دست ها.امشب چشم میگردانم در خیابان گوشهایم تیز است تا بشنوم صدای آشنایی.و با خود زمزمه میکنم کجایی..ولی نمیدانم که این اول راهی است به ناکجاآباد که درگیر میکند هر دهه را