پارت شصت و چهارم :
***
نور زرد و سردی از لای پردهام داخل اتاق خزید. از آن نورهایی که نمیخواستند گرم کنند؛ فقط واقعیت را بیرحمانه میپاشیدند روی هرچیزی که میدیدند. چشمانم باز شد اما انگار پلکهایم هنوز خواب بود. صورتم، گلویم، حتی کتفهایم سنگین بود.
اولین چیزی که به ذهنم آمد، صدای آیت بود. اولین تصویری که جلوی چشمم پرید، چهرۀ سهند بود همراه آن دو جملۀ مثل چاقو.
نشستم روی تخت. دستانم لای موها
مطالعهی این پارت کمتر از ۱۱ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۰۸ روز پیش تقدیم شما شده است.
فخری
0چقدر دلم سوخت واسه پرواز .خدا قوت حنانه جون دست گلت درد نکنه عزیزم قلمت مانا ❤️❤️❤️❤️❤️❤️
۷ ماه پیشمامان پری
0این دختر هم عجب اقبالی داره
۷ ماه پیشرزا
2لعنت بر هرچه آدم عوضی و شایعه ساز 😬
۷ ماه پیشنگار
2بیچاره خانم تدین این چه وضعشه طفلی خواست ثواب کنه داره کباب میشه که..😑
۷ ماه پیش
لطفا صبر کنید...

Hani
0به نظرم حقش بود هی افتاده دنبال اینا ول من دیگه کمک کردی دستت درد نکنه دیگه بکش بیرون