پارت شصت و چهارم :

***
نور زرد و سردی از لای پرده‌ام داخل اتاق خزید. از آن نورهایی که نمی‌خواستند گرم کنند؛ فقط واقعیت را بی‌رحمانه می‌پاشیدند روی هرچیزی که می‌دیدند. چشمانم باز شد اما انگار پلک‌هایم هنوز خواب بود. صورتم، گلویم، حتی کتف‌هایم سنگین بود.
اولین چیزی که به ذهنم آمد، صدای آیت بود. اولین تصویری که جلوی چشمم پرید، چهرۀ سهند بود همراه آن دو جملۀ مثل چاقو.
نشستم روی تخت. دستانم لای موها

مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۱۱ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۲۰۸ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
  • Hani

    0

    به نظرم حقش بود هی افتاده دنبال اینا ول من دیگه کمک کردی دستت درد نکنه دیگه بکش بیرون

    ۱ ماه پیش
  • فخری

    0

    چقدر دلم سوخت واسه پرواز .خدا قوت حنانه جون دست گلت درد نکنه عزیزم قلمت مانا ❤️❤️❤️❤️❤️❤️

    ۷ ماه پیش
  • مامان پری

    0

    این دختر هم عجب اقبالی داره

    ۷ ماه پیش
  • رزا

    2

    لعنت بر هرچه آدم عوضی و شایعه ساز 😬

    ۷ ماه پیش
  • نگار

    2

    بیچاره خانم تدین این چه وضعشه طفلی خواست ثواب کنه داره کباب میشه که..😑

    ۷ ماه پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️