حکومت زنان به قلم مبینا ترابی
پارت صد و ده :
«نگران نباش…»
حرفِ خسرو، مثلِ نوازشی بود که درد را بیشتر میکند. نگاهم را به او دوختم. در آن نورِ سفید کمجان، صورتش هنوز هم مثلِ یک تابلویِ نقاشیِ ناتمام بود؛ پارهای روشن، پارهای تاریک. قدرت و تلاشی که در حرکاتش نمایان بود، با آن کلامِ به ظاهر آرامشبخش، فضایی عجیب ساخته بود. انگار همهیِ اینها نمایشی بود برایِ من. نمایشی که باید باور میکردم.
_اوهوم!
کلمهای کوتاه و Ø
لطفا صبر کنید...

نفیسا
1اوووووف. امیدوارم خوشبخت بشه🤲