حکومت زنان به قلم مبینا ترابی
پارت صد و یازده :
لبخندِ سردی رویِ لبانم نشست. لبخندی که بیشتر به پوزخندی تلخ شبیه بود تا نشانی از رضایت. تکیه دادم به صندلیِ چوبیِ سنگین، که حسِ سخاوتِ کاذبِ این خانه را داشت. صدایِ برخوردِ ظروفِ سنگین، مثلِ پتک بر سرم میکوبید.
«چی شد؟ فکر کردی همینطوری رضایت میدم زنِ تو بشم؟ کسی که حتی قیافهاش هم برام غریبهست؟ اصلا به این فکر کردی که شاید من، رویایِ خودم رو برایِ آینده داشته باشم؟ شاید زندگی
لطفا صبر کنید...

نانا
2مارال طفلی گیر کیا افتاده