پارت شصت و دوم :
روزنامه را تا کردم. انگار چیزی گرم از لای صفحات بخار گرفت و آمد چسبید به ساعدم. اسم آیت چند مرتبه تکرار شده بود با فونتی درشت که مثل مهر داغ روی مغزم کوبیده می‌شد.
احساس کردم کسی از پشت سرم پچ‌پچ می‌کند. حس سنگینی نگاه رهگذری که شاید اصلاً وجود نداشت، پوست گردنم را مورمور کرد.
نمی‌فهمیدم چطور قدم برداشتم. فقط دیدم که ایستاده‌ام میان خیابان و صدای بوق‌ماشین‌ها دور و نزدیک می‌شو
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۱۱ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۱۱ روز پیش تقدیم شما شده است.
لیلی
0منم نفهمیدم این حرفا تخیل سهنده یاعقیده پدرش؟
۵ ماه پیشفخری
0سپاس فراوان حنانه جون عالی بود قلم زیبات مانا 💞💞💞💞💞💞
۷ ماه پیشهستی
1واقعا معنی حرف های سهند نمی فهمم یعنی آیت همچنین قصدی داره بااینکه سهند ازروی عصبانیت این حرف هاروزده
۷ ماه پیشRosha
1انگار که خودم اونجا بودم . قلمت خیلی عالی خانوم بامیری.
۷ ماه پیشافسون
0هر دو تا گناه دارند بی تقصیر اسیر تقدیر یه درد مشترک ترس از رهو شدن و ترحم ترجمه ی قلبی که تا ته سوخته چیه میخوام بدونم واقعا به چه جرمی اخ از این سرنوشت سهند دیوار کوتاه تر پیدا نکرد 🤔🤕🥺🥺
۷ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
Hani
0مگه تو پیام نگفت سهندهنوز بیمارستانه چرا خونه بود؟ بعد موضوع اینا چه ربطی اصلا به این داره که با دیدنخبرش سر گیجه میگیره یهو میدوعه میره پیششون