آشوب به قلم حدیث بلیار

پارت یک :

به نام خدایی که عدالت جهان و جهانیان در اختیار اوست.
و تا اراده‌ و اختیار او نباشد، حتی برگی از درخت نخواهد افتاد.
قلم را در دست گرفتم تا مقدمه‌ای برای آغاز سفرمان بنویسم؛ اما ناگهان ندایی از درون نهیب زد که: کدام اتفاق را دیده‌ای یا می‌شناسی که شروعش همراه با مقدمه باشد؟!
خنده‌های عمیقی که از ته دل می‌آید، خبرهای ناخوشایند و یا حتی از دست دادن عزیزهایمان؛ هیچکدام با مقدمه آغاز نشد...
اما چه کنم که زینت این سفر در نگاشتن مقدمه‌‌ است و بس.
پس می‌نویسم؛ هرچند با همان عقیده که به گوش‌تان رساندم، اما می‌نویسم...
مقدمه:
تو این دنیایِ مردونه‌یِ دادگاه و پاسگاه، اگه بخوای مهربون باشی، کلاهت پسِ معرکه‌ست. من یاد گرفتم که لبخند بزنم، ولی زیرِ همون لبخند، نقشه‌ی با خاک یکسان کردنِ طرف مقابل رو می‌کشم.
می‌گن بخشش از بزرگانه؛ ولی خب، من نه بزرگم و نه اصلاً اهلِ بخشش! من یه حافظه دارم که حتی صدایِ تیک‌تاکِ ساعتِ اون روزی که بهم نارو زدن رو هم یادشه. قانون واسه خیلی‌ها یه کتاب قطورِ خسته‌کننده‌ست، ولی واسه من مثل یه پازله که تیکه‌هاش رو جوری می‌چینم که تهش طرف مقابل نفهمه از کجا خورده.
وقتی با کفش‌های پاشنه‌ بلندم تویِ سالن دادگاه قدم می‌زنم، صدای تق‌تق‌اش واسه موکلم سمفونیِ برنده شدنه و واسه اونوری‌ها، ناقوسِ مرگ! من زرنگ‌تر از اونی‌ام که بذارم کسی از زیر دستم در بره؛ پرونده‌ای که من بازش کنم، تهش فقط یه برنده داره، اونم منم و بس. بقیه؟ بقیه فقط سیاهی‌لشکرن تو قصه‌ی انتقامی که من سال‌ها براش دندون تیز کردم…»
| آشوب |
ساعت 2:00 بامداد.
در حالی که قطره‌های ریز باران، روی پیشونی و سرشونه‌هام پیدا بود.
و برخورد نفس‌های گرمم به شیشه‌ی کلاه کاسکت، بخار نه چندان زیادی جلوی دیدگانم رو تار کرده بود.
دست‌هام با تمام قوا؛ با وجود سرمای سوزناک و استخوان‌سوز تهران، دور دسته‌های فرمان موتور سیکلت حلقه شده بود و چنان گازی می‌دادم که آسفالت‌های خیابون تهران به لطف چرخ‌های موتورم صاف شده بود.
دست‌هاش رو از پشت روی کناره‌های کلاه کاسکت گذاشت و از سرم جداش کرد.
همونجا بود که ریه‌هام هوای تازه نوش جان کردن و لبخند فوق‌العاده عمیقی مهمون لب‌هام شد.
و بلافاصله، کش رو از دور موهام باز کرد و گوجه‌ایِ موهام رو به هم ریخت.
حالا قطره‌های باران، میون گیس‌های بلندم هم دیده می‌شد.
رقصی که باد لابه‌لای موهام صدقه سریِ سرعت موتورم ایجاد کرده بود، با روشناییِ ماه روی زمین، یکی از سکانس‌های قشنگ زندگیم به حساب می‌اومد.
دست‌هاش‌و از هم باز کرد و با خنده‌های بلند و کر کننده‌اش، جیغ‌های محکم و پی‌درپی می‌کشید.
از همون جیغ‌هایی که فکر می‌کردی در حال خالی کردن خودش و عقده‌هاشه.
به نفس-نفس افتاد اما همچنان خنده‌های مقطعی و تیکه-تیکه‌اش قطع نشده بود:
- وایسا همینجا.
به محض شنیدن حرفش، فرمان رو کج کردم و توی گوشه‌ای ترین نقطه از خیابون، توقف کردم.
به کمک چنگ زدن به شونه‌ام، پیاده شد و کلاه کاسکت رو از سرش در آورد.
چشم‌هاش قرمز و خونی شده بود از شدت بی‌خوابی‌.
منم دست کمی از اون نداشتم، اما می‌ارزید به این لذت شبانه و دوری از درگیری‌های روزمره‌ی زندگی.
بطری آب رو از جایگاه مخصوص موتور برداشت و همون‌طور که مشغول باز کردن درب بطری بود، نگاه شیطونش رو به نقطه‌ای نامعلوم دوخت و لب زد:
- لبو می‌خوام.
چهره‌ام از شنیدن اسم "لبو" درهم کشیده شد.
خوب می‌دونست نقطه ضعف‌هام رو.
و دقیقاً از همین راه هم تلاش می‌کرد روی اعصابم ناخن بکشه و دیوانه‌ام کنه.
بطری رو سرجاش برگردوند و پس گردنی محکمی حواله‌ی گردنم کرد:
- کری؟ گفتم لبو می‌خوام!
حرصی، دندون روی هم ساییدم و با چشم‌های ریز شده‌ام غریدم:
- با نداشته‌های من بازی نکن ارغوان.
قهقهه‌اش گوش آسمون رو کر کرد:
- همین اعصابِ نداشته‌ات من‌و عاشق خودت کرده لعنتی.
با انزجار نگاهش کردم.
و کارت بانکیم رو با اخم از جیب شلوارم بیرون آوردم و مقابلش گرفتم:
- بگیر، فقط سمتِ من نیا که این دفعه جنازه‌ات روی دستم می‌مونه!
کارت رو با خوشحالی و نیشی که تا بناگوش باز شده بود، از میون انگشت‌هام قاپید و بدو-بدو به طرف لبو فروش رفت.
از پشت به هیکل ریزه میزه‌اش نگاه کردم و دست به سینه روی موتور نشستم.
خنگ بود ولی دوستش داشتم.
البته که خودش رو از هر جهاتی علامه‌ی دهر می‌دونست و خیال می‌کرد که به عالم و آدم برتری داره.
بالاخره لبوی بی‌صاحب رو خرید.
این‌و از پیامکی که روی موبایلم اومد، فهمیدم.
داشت با لب‌های خندون به سمتم می‌اومد که داد زدم:
- نیا جلو، همونجا کوفت کن بعد بیا!
ابروهاش رو با لجاجت بالا انداخت.
می‌دونستم...می‌دونستم این بار هم یه جنگ تمام عیار در پیش داریم.
جنگ سرِ لبو!
متنفر بودم حتی از اسم لامصبش...