ویولت به قلم حمیده سادات منتظری
پارت شصت و پنجم :
دیشب بعد از صحبت با مافوقش، ساعتها قدم زد. آخر هم خودش را روی یک صندلی در پارک لاله یافت! اصلاً نفهمید چطور به آنجا رسیده؟!! باز هم ساعتها در خاطراتش غرق شد. در خیالاتش خودش را همراه با پدر خدابیامرزش میدید که والیبال بازی میکردند. چیچک را هم که دخترکی نوجوان بود، بازی نمیدادند و او هم به لج آنها مدام وسط بازیشان میآمد و توپ را میقاپید و در میرفت. خاله روحی و مادرش هم روی صندل
لطفا صبر کنید...
