پی یار به قلم الهام فتحی
پارت صد و هشتاد :
آن احساس خطری که احتمال دردسر برایشان می رفت و شنیده بودم که چطور اعتبار خانوادگی شان از هر چیزی مهم تر است.
یک ضرب به بغلش کشیدم.
موهایش با خون یکی شده بود و روی دستم به هوا می پرید.
گذاشتمش صندلی عقب.
جا داشت باید قهقهه می زدم از حرص.
درِ آن عمارت کوفتی زودتر از موعد بسته شده بود..
****************
برای یک پزشک دیدن بیمار و ضبط و ربطَش چندان هم سخت نیست.
اینکه بالای سØ
لطفا صبر کنید...
