پارت پنجاه و نهم :
صدای برخورد گوشی با سنگ‌فرش مثل تیری در شقیقه‌ام نشست. انگار تمام جهان یک لحظه مکث کرد. چشم‌هایم گشاد مانده بود و دست‌هایم در هوا لرز می‌کرد. خم شدم گوشی را برداشتم؛ اما انگار وزنش چند برابر شده بود. انگار تکه‌ای از سنگینی دنیا را در مشت گرفته بودم.
نفسم نمی‌آمد. گلویم تنگ شده بود. سهند بی‌نوا!
دستم روی دهانم رفت. چشم‌هایم پر از اشک شد. دنیا انگار کج شد؛ آدم‌ها، ماشین‌ها، صدای
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۶ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۱۸ روز پیش تقدیم شما شده است.
فخری
0سپاس فراوان حنانه جون خسته نباشی گلم قلمت مانا 💞 💞 💞 💞 💞 💞
۷ ماه پیشهستی
1دلم برای بی پناهی پرواز میسوزه واقعا خیلی سخت همچنین شرایط ی بنظرم پرواز شاید بتونه به سهند کمک کنه که باخودش کنار بیاد چون خودش دخترقوی
۷ ماه پیشچمران
1سلام خدا قوت منتظریم خیلی آروم آروم پیش می میرید ولطفا پارت بگزارید
۷ ماه پیشمیخک
4سلام ممنون ولی بیشترمطلب درباره حرفای دلی دخترمون بودتا داستان
۷ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
لیلی
0دردهرکی برای خودش زیادی سنگینه به اندازه یه کوه