تبعید بی پناهی به قلم غزل محمدی
پارت صد و بیست و پنجم :
فرزام دستگیر را از کشو برداشت و ماهیتابه را روی میز صبحانه‌خوری چهار نفره گذاشت و فرشته به دیوار سمت چپش تکیه داد. همیشه یکی از رویاهایش دیدن آشپزی کردن او بود، آشپزی از روی علاقه نه با اخم و اجبار مثل همیشه! فرزام نگاه او را غافل گیر کرد.
- بیا بشین نه من فهمیدم چی خوردم نه تو! لااقل تا برسیم خونه زنده می‌مونیم.
فرزام همیشه همین‌گونه بود یا از دیروز؟ همیشه انقدر خوش‌رو بود؟ پس چرا
لطفا صبر کنید...
