پارت بیست و دوم :
خالی بودن جایگاه قدرت در رگهایم مثل یک نویز ممتد و آزاردهنده در خونم صدا میکند. حس میکنم بخشی از وجودم گم شده است و بااینحال بهطرز عجیبی احساس سنگینی میکنم. برخلاف دیگر الیتها، توانایی من به آدمهای اطرافم وابسته است و حالا تنها منبع تغذیهی من همین چند سربازی هستند که با خودم آوردهام. بعد از عمری زندگی در محاصرهی قدرتهای بیپایان، این خلأ ناگهانی به قدری غریب است که Ù
لطفا صبر کنید...
