پارت بیست و سوم :
لبخندم را پنهان می‌کنم و به او می‌گویم که دزد خوبی شده است، اما هنوز دست‌هایش سنگین است و باید بیشتر تمرین کند. به او یاد می‌دهم که دزد واقعی اول باید حواس طعمه را پرت کند. او باکنجکاوی می‌پرسد من این‌ها را از کجا می‌دانم. لحظه‌ای سکوت می‌کنم و یاد کسی می‌افتم که حواس مرا بیشتر از هر کسی در دنیا پرت کرد. با آهی می‌گویم: «چون من خودم قربانیِ یه دزد خیلی حرفه‌ای شدم.»
مقابل یک ساختم
لطفا صبر کنید...
