پارت بیست و یک :
چشم‌هایم را می‌بندم و نفس عمیقی می‌کشم، درحالی‌که ذرات شن زیر زبانم حس می‌شود. من همیشه به این افتخار می‌کردم که آدم‌های شبیه خودم را درک می‌کنم؛ کسانی که برای یک لقمه نان می‌جنگند. اگر آن قدرت لعنتی در رگ‌هایم نبود، شاید ایلیا هنوز خانه‌ام بود، اما اینجا در «دور» من یک آدم عادی هستم و وقتی هیچ‌کس قدرت خاصی ندارد. همه با هم برابرند. با تظاهر به ناامیدی قبول می‌کنم: «باشه، اما فقط
لطفا صبر کنید...
