بوسه های تب دار به قلم محبوبه لطیفی
پارت صد و هجده :
تنها کاری که می توانم انجام بدهم این است که اندکی که حالم بهتر شد به سمت ننه برگردم و از او بخواهم که برای همیشه از اینجا برویم و هیچ وقت پایمان را در این عمارت نگذاریم. آدم های این عمارت و ثروتشان را به خودشان واگذار کنیم و سعی کنیم برای خودمان زندگی راحتی را درست کنیم که به دور از سایه بزرگمهر ها باشد.
آنقدر راه می روم تا پاهایم دیگر جا نداشته باشند. در این عمارت بزرگ بالاخره جایی هست
لطفا صبر کنید...
زهراموسوی
0آخی گناه داره گلاره