ناجوری به قلم مهدیه فیروزی
پارت سیصد و شصت و ششم :
خورشید به فاصله‌ی پلک زدنی از دروازه‌ی طلوع گذشت و در عمارتی باشکوه از روستایی سرسبز که تکه‌ای بهشت بود، نورانی به اهالی آن عمارت خیره گشت. آفتاب همانند ذراتی از طلا پراکنده در هوا، خنکایی ملایم پیچیده لای حرارت نوازشگر آفتاب، آرامش خاصی را تقدیم هوا کرده بود. نور سایه‌ای درخشان کشیده بر عمارت، گلبرگ‌هایی بر سنگفرش زیر نور خورشید می‌درخشیدند و این نور درخشندگی خود را با نقش بر موج
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۳۷ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۳۶ روز پیش تقدیم شما شده است.
فاطمه ❤️
0واقعاً بانو سورپرایزم کرد تنها کسی که فک نمی کردم از رامی بخواد خودش رو از این ناجوری دور کنه بانو بود ممنون مهدیه جان 💜💜💜💜
۷ ماه پیشmacani
1رامی جان تو مهدیارو داری پس ب راحتی میتونی از ورهرام دورشی
۸ ماه پیشدریا
0هیچ وقت فکرشو نمیکردم اون کسی که از رامی بخواد خودشو از ورهرام دور کنه و یک سری چیزا رو براش فاش کنه و هدفش نجات دادنش باشه،بانو مغروری باشه که سایه رامی رو هم با تیر میزد😯
۸ ماه پیش
مهدیه فیروزی | نویسنده رمان
همیشه غیرمنتظره‌ترین اتفاق میفته😁
۸ ماه پیشدریا
0کسی که بهادر رو نجات داد مستانه بود ولی اینکه اون جنازه های سوخته کی بودن و اونارو هم مستانه جابه جا کرده بود یا نه مشخص نشد!🤔
۸ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
فاطمه زهرا
0وای دلم خیلی بیش از حد برای رازان میسوزه..اون حس بد قبلی رو بهش ندارم...ولی بانو چقدر تغییر کرده،انگار که مادره الان🥲