حکومت زنان به قلم مبینا ترابی
پارت صد و دوم :
فقط من بودم که جان میدادم، خاموش، سوخته، در حالی که تمام آدمهای قصه من... انگار حالشان خوب بود، انگار نفس من سهم کسی نبود.
روی زانوهایم افتاده بودم، مثل پرندهای بیبال در برف، پیشانی داغم را به درِ سرد آهنی چسباندم؛ سرمایش در پوست و استخوانم دوید، اما قلبم هنوز میسوخت، بیوقفه، گویی آتش از درون، آرام آرام مرا میبلعید. صدای نفسهایم سنگین و بریده بود، مثل صدای کسی که در دل ش
مطالعهی این پارت حدودا ۸ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۳۹ روز پیش تقدیم شما شده است.

لطفا صبر کنید...

نفیسا
1💙💙💙💙ممنون ازت.مرسی