حکومت زنان به قلم مبینا ترابی
پارت صد و یک :
با چشمانی گرد، میخکوب به فضای زیرزمین خیره مانده بودم؛ انگار پا به دنیایی پنهان گذاشته باشم، جهانی که هر چه بیشتر نگاهش میکردم، بیشتر بوی خیانت و راز میداد. نور زرد و لرزان لامپ سقفی، مثل نفسهای بیمار، روی دیوارها میلغزید. دیوارهایی نمور و ترکخورده که انگار شاهد سکوتهای طولانی و فریادهای خفهشده بودند. بوی خاک مرطوب با بوی الکل سوخته در هوا آمیخته بود. چند میز فلزی زنگزده
مطالعهی این پارت کمتر از ۷ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۴۰ روز پیش تقدیم شما شده است.

مبینا ترابی | نویسنده رمان
مارال گناه داره واقعا ولی خب بالاخره زندگی که فقط سرپایینی نیست
۷ ماه پیشمبینا
2این که برای گوش دادن به حرف خسرو(تا تهدیدشو عملی نکنه )از حرف مهناز به عنوان بهونه استفاده کرد واقعا نامردیه🥲💔
۸ ماه پیش
مبینا ترابی | نویسنده رمان
آدما برای منفعت خودشون همه کار می کنن 💙🫂
۷ ماه پیش
لطفا صبر کنید...

عاطی
2توی اون جلسه ی مردانه که مارال تصویر میدید وصدا می شنید یک مرد وجود نداشت... همشون نامرررررد بودن..حالا روزگار نامردشون کرده بود یا سرشتشون نامرده بماند.. مارال تسلیت🩶