پارت هشتاد و هشتم :

در ساختمان را که باز کرد، پژمان به در حیاط رسیده بود. پناه دنبالش دوید و پایش را چسبید. پستانکش را کَج، کُنج لپش انداخته بود و با حرص گازش می‌زد. دست کودک را از دور پایش باز کرد و داخل راند. بیرون که رفت، صدای جیغ پناه پشتش دوید. مادر دست کودک را کشید تا داخل ببردش و تنش کاپشن بپوشاند. می‌دانست نمی‌تواند داخل نگهش دارد. سرتق و لجباز بود مانند پژمان! مثل همان نگاهِ تندی که از قدیم به آرش داشØ

مطالعه‌ی این پارت حدودا ۴ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۱۸۸ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
  • م

    1

    یه آدم چقدر می تونه پست و بیشعورو عقده ای باشه که یه مادر افسرده رو از بچش دور کنه تازه با دروغاش زحرش هم بده،اصلا این پژمان آدم هست،احساس داره؟🤔😠🙏🏻

    ۶ ماه پیش
  • الهه محمدی | نویسنده رمان

    شبیه پژمان زیادن که فقط به منافع خودشون فکر می‌کنن

    ۶ ماه پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️