پارت چهل و هشتم :
فؤاد چند قدم جلو آمد. انگار می‌خواست با بدنش سد راه چیزی شود که هنوز نیامده بود اما سایه‌اش روی دیوار افتاده بود.
- پرواز گوش کن دایی.
صدایش آهسته بود؛ اما پشت آن التماسی خاموش موج می‌زد.
– الان وقت این حرفا نیست. بذار سر فرصت خودم می‌آم همه چیزو برات تعریف می‌کنم. الان فقط برو.
مامان‌پروین هم جلو آمد. دست‌های لرزانش را به هم می‌فشرد. چشم‌هایش از گریه قرمز شده بود.
– ما
لطفا صبر کنید...
فخری
2چه دایی بی رحمی خوب پرواز چه گناهی کرده. ممنون از قلم زیبات حنانه جون خدا قوت عزیزم💕💕💕💕💕💕