پارت چهل و هفتم :
چند دقیقه... یا شاید چند ساعت همان‌طور نشسته ماندم. زمان در آن خانه خفه شده بود و من دیگر نمی‌فهمیدم عقربه‌ها چه می‌گفتند. فقط صدای قلب خودم را می‌شنیدم که بی‌قرار در سینه می‌کوبید.
آخر سر انگار کسی از درون تکانم داد. نفسی عمیق کشیدم و با تنی که هنوز سنگین بود، از روی زمین بلند شدم. پاهایم می‌لرزید؛ آن‌قدر که مجبور شدم لحظه‌ای دستم را به دیوار بگیرم. شکت قرمز و شال قهوه‌ای هنوز رو
لطفا صبر کنید...
لیلا
2به نطرم باید انتقام باباشو بگیره چرا مامانش سکوت کرده گزاشته اینقد راحت پروندش بسته بشه رو نمیدونم