پارت دویست و سیزده :
زمین و زمان برایم ایستاده است و فکر می‌کنم مجدد در خواب هستم. اکنون که تو را دستگیر کردند و از اینجا بردند؛ من ماندم، خانه روستایی و زنی که از رفتنت نه فریاد زد و و نه گریه و شیونی. زهلی مانند کوهی استوار رفتننت را تماشا کرد.
داوین هم همراهت می‌رود. طبق یک قانون نانوشته‌ای که نمی‌دانم چیست مرا کنار پیرزن رها کرده و رفته‌اید.
من هم اشکی ندارم که برایت بریزم و حتی نمی
لطفا صبر کنید...
