پارت دویست و هشتم :
نگاهی با ناامیدی به کلبه میاندازم. کلبهای که به اندازهای برای من آشناست که گویی هزار سال من در این مکان زندگی کردم. دیگر مانند قبل بیخیال نیستم تا تنها دغدغه من دوری از پدر و مادرم باشد.
- دختر شه...
- بسه!
آنقدر با عصبانیت این یک کلمه را ادا میکنم که دندانهایم شروع به لرزیدن میکنند. از این حجم از عصبانیت من جا میخوری.
- چه اصراری دارین؟ هان!
لطفا صبر کنید...
