پی یار به قلم الهام فتحی
پارت صد و چهل و یک :
بابا به آغوشش کشید و مامان پر مهر نگاهم کرد.
بوسه ی در هوایش را با بوسه ی قشنگ دیگری پاسخ دادم.
-فکر نکن زبون بریزی دختر بهت میدما.حالا تا یکماه دیگه بابا و مامانت بیان،ببینم آبم با تو و اون هاکان غد و لجوج تو یه جوب میره یا نه.
-اذیتشون نکن دیگه امیر.
مامان دستم را از آن سمت میز به طرف خودش کشید.
آب شدن قندها در دلم دریای شیرین راه انداخته بود.
عباس که به سمتم برگشت، مامان Ø
لطفا صبر کنید...
