پی یار به قلم الهام فتحی
پارت صد و سی و نهم :
-آخه تو که گفتی دیگه دلت نمی خواد ریخت منو ببینی. اینکه عجله داری واسه رفتن و..
-هنوزم می گم،ولی خب تو تنها کسی هستی که می شناسم و میشه باهاش وقت گذروند.البته یک جاهایی واقعا روی اعصابی و بهتره جلوی چشمم نباشی.
هر چه آب داشتم فرو می دادم و باز گلویم خشک مانده بود.
طفلک عباس که مانده بود چه بگوید در برابر وقاحت این دختر.
نوبری بود تماشایی. از جا بلند شد.
تونیکش را تکاند و دوباره
لطفا صبر کنید...
